Ból kolana, skolioza i chondromalacja - przemiana Michała
Ból kolan i pleców utrudniał Michałowi codzienne funkcjonowanie oraz wykonywanie ulubionych aktywności. W badaniach pojawiły się chondromalacja rzepki III stopnia oraz skolioza funkcjonalna. Podczas procesu skupiliśmy się przede wszystkim na poprawie funkcji, ruchomości, siły i tolerancji obciążeń.
Punkt wyjścia
- ból kolan,
- ból pleców,
- chondromalacja rzepki III stopnia,
- skolioza funkcjonalna i asymetria sylwetki,
- asymetrie ruchu,
- ograniczenia zakresu ruchu,
- trudność w wykonywaniu ulubionych aktywności.
Michał opowiada o efektach współpracy
Michał opowiada, jak po kilku miesiącach współpracy zmieniły się jego dolegliwości i możliwości ruchowe.
„Po kilku miesiącach współpracy przestały boleć mnie kolana i mogę wykonywać ulubione aktywności.”
Jak wyglądał proces?
Nie skupialiśmy się wyłącznie na diagnozach z badań. Pracowaliśmy przede wszystkim nad ograniczeniami, które realnie wpływały na funkcjonowanie Michała.
Najważniejsze elementy procesu:
- odzyskanie potrzebnego zakresu ruchu,
- poprawa asymetrii ruchowych,
- zwiększanie siły i kontroli ruchu,
- stopniowa adaptacja kolana do większych zakresów i obciążeń,
- praca nad funkcjonalnymi asymetriami sylwetki,
- edukacja i przygotowanie do samodzielnego dbania o sprawność.
W treningu wykorzystywaliśmy między innymi izometrię, wolniejszą pracę ekscentryczną oraz stopniowo zwiększany zakres ruchu i obciążenie. W przypadku skoliozy funkcjonalnej skupialiśmy się na poprawie kontroli ciała, ruchomości i wyrównywaniu ograniczeń ruchowych.
Zobacz, jak wyglądał proces Michała
W drugim filmie omawiamy punkt wyjścia Michała, najważniejsze elementy pracy oraz sposób, w jaki stopniowo zwiększaliśmy możliwości kolana i całego układu ruchu.
Efekty
- znaczne zmniejszenie bólu kolan
- powrót do ulubionych aktywności
- większy zakres ruchu
- większa siła i tolerancja obciążeń
Wraz z poprawą ruchomości, siły i kontroli ruchu zwiększały się możliwości treningowe Michała. Zmieniło się również ustawienie barków, miednicy i tułowia, co było związane z poprawą funkcjonalnych asymetrii i kontroli sylwetki. Najważniejszym efektem była jednak poprawa funkcjonowania oraz możliwość powrotu do aktywności bez wcześniejszych ograniczeń.